De aanloop naar SHA

De voorbereidingen van Still Hacking Anyway en Castlefest zijn zachtst gezegd weer uitgebreid te noemen. Aanvankelijk is het helemaal niet mijn idee om naar SHA te gaan. Ook Castlefest staat nog niet op mijn agenda, al had ik natuurlijk kunnen weten dat dat elk jaar rond 3 augustus is.

Op een goede dinsdagavond zitten we allemaal in de TkkrLab space. Er wordt gepraat over SHA. Of ik meega? Ik ben het niet van plan. De voorbereidingen van mijn bezoek aan Evanescence in Genève staan het hoogst op mijn planning. Ik zeg daarom nee.

De jongens blijven aandringen, maar waarschuwen me dat de reguliere kaartjes al lang uitverkocht zijn. ‘Ach’ denk ik ‘dat is nooiet écht zo. Ik pols Attilla eens. Hij is organisatie, en vanaf de eerste minuut voorstander dat ik SHA bezoek. We praten eens over een ticket. Ik breng in, dat mijn reisje naar Zwitserland al genoeg kost. Hij weet daar financieel mooi een mouw aan te passen. Vijf minuten later heb ik een ticket. Victory.

Even daarna bevestig ik mijn deelname aan het evenement op Facebook. Het verschijnt op mijn tijdlijn, waarna een vriend reageert ‘Je gaat toch ook wel naar Castlefest, hè?’ Uh oh. Ik ga de data na. Ja, dat valt precies in hetzelfde weekend. Oh, hoe ga ik dat nu doen?

Mijn brein slaat weer aan het pruttelen, en binnen tien minuten heb ik mijn plan gesmeed. Ik koop een weekendpassepartout voor Castlefest en reserveer een ietwat prijzige AirBnB in het hart van Lisse. Ik ga gewoon naar allebei!

Dan wordt het tijd om me echt voor te bereiden. Natuurlijk ga ik gekostumeerd naar Castlefest. Ik beraad me een paar weken, dan maak ik de keus: het wordt Maria Von Trapp (Sound of Music) voor zaterdag, en Fuchsia (Sinfest) voor de zondag. In de avonden en weekenden die volgen scharrel ik mijn kleding en props bij elkaar. Ik vind een perfecte jurk bij Koopjeshuis Mago voor maar 6 euro. Klein probleem: hij is maat 36. Ik laat hem bij Chaplin verstellen voor een schappelijk bedrag. Het kostuum raakt compleet met een kindergitaartje, waar ik zelf een band aan maak met dank aan Remekers fournituren. Die marktkoopman begint tegenwoordig al te lachen als hij me ziet, zoveel gekke projecten heb ik. De hoed koop ik bij de C&A, strip ik van zijn originele versierselen, en verf ik in de juiste egale kleur. Ook smeer ik de rand in met Mod Podge, zodat die stijf blijft staan. Mijn eerste exemplaar, dat hier ook prima geschikt voor zou zijn geweest, is namelijk na enkele regenbuien in Zwitserland verworden tot een slappe flapperige strohoed. Omdat deze hoed aardig vermaakt moet worden, ben ik maar vanaf nul begonnen.

Zo, voor Maria von Trapp heb ik alles in de laatste week compleet. Fuchsia schiet echter nog helemaal niet op, en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er ook weinig aan doe. Het is gewoon te onoverzichtelijk en te veel. Een boek dat draagbaar moet zijn, een roze duivelsstaart, hoorntjes, een felroze omslagdoek… dat lukt me niet meer op tijd. Dus ergens in de laatste week besluit ik dat dit kostuum niet doorgaat en dat ik op zondag gewoon mijn eigen kloffie draag.

Op donderdagavond skip ik voor de tweede maal theatersport om in te pakken. Omdat mijn reguliere paklijst niet voorziet voor kampeeruitjes moet ik van alles verzinnen – en vooral niet vergeten. Gelukkig kan ik alles dat ik in de weken voorbereiding bedenk bijschrijven op mijn paklijst. Ik kan gewoon niet zonder.

Met frisse tegenzin ga ik slapen voor de vrijdag van vertrek…